vertel eens wat er mis is?

vertel eens wat er mis is?

Het is zaterdag avond en ik breek. Waarom gebeurt dat altijd als ik alleen ben? Gelukkig maar hoor, want het is nou niet iets dat ik graag met iemand wil delen. Maar waarom dan eigenlijk niet?

Waarom ben ik van nature iemand die altijd steevast antwoord met “Goed hoor!” als iemand vraagt hoe het met me gaat. Ik heb ook (als ik eerlijk ben) best een hekel aan het klagen van iemand, ik kan er niet zo goed tegen. Ik zou eigenlijk niet eens weten hoe het moet; vertellen wat er eigenlijk allemaal mis is.

Hoe vertel je iemand dat je pijn ondraaglijk is?

Hoe vertel je iemand nou dat je pijn ondraaglijk is? Dat het eigenlijk niet vol te houden is, maar dat je móet, omdat het niet anders kan. Op het revalidatiecentrum vroegen ze het me vaak. “beschrijf de pijn eens”. Ik antwoordde dan altijd dat “als een normaal iemand mijn pijn zou voelen, deze persoon een ambulance zou bellen”. Maar dan weet je eigenlijk nóg niet hoe het voelt.

Het is ook niet uit te leggen, je kunt het alleen maar voelen. Maar als je het niet probeert, en altijd zegt dat het goed gaat, kan ook niemand het proberen te begrijpen of er rekening mee houden.

Op een dag dat het redelijk gaat, het lopen en bewegen, dan ziet iemand mij misschien en antwoord ik dus vrolijk “het gaat goed hoor!” als iemand vraagt hoe het met me gaat. De volgende 3, 4 dagen zit ik vaak huilend, alleen, op de bank, omdat mijn armen en benen erg veel pijn doen van het bewegen-alsof-er-niks-aan-de-hand-is. Niemand ziet dat. Kost veel moeite hoor, lopen op een manier waarbij niemand iets opmerkt. Zo gaat dit al jaren en het is dan ook logisch dat niemand begrijpt wat er nou eigenlijk mis is. Maar ik kán het niet, mijn pijn laten zien. Sommige intimi denken wellicht dat ze het weten, hoe mijn pijn er uit ziet, maar ze hebben eigenlijk geen idee.

Ik zou nu heel flink kunnen zeggen dat ik dat vanaf morgen helemaal anders ga doen, maar dat heeft werkelijk geen ene zin, want ik zou helemaal niet weten hoe ik dat aan moet pakken.

Ik doe het gewoon zoals mijn moeder het me geleerd heeft toen ik nog klein was; “opstaan, niet huilen, en verder lopen kind”.

 

X Bella

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *