gewoon blijven lachen

gewoon blijven lachen

verloren passie #2

Eerder schreef ik al over een verloren passie, want wanneer je beperkt bent, moet je helaas veel van de dingen die je leuk vindt, opgeven. Dansen is 1 van die dingen, die ik al snel niet meer kon. Nou ja, niet dat ik het eerder wel kon, maar ik vond het leuk en had er  veel plezier in. Mijn dans-skills waren altijd al om te janken trouwens hoor. Ha. Ha.

Een andere passie die ik uiteindelijk op moest geven, is fotografie. Ook in fotografie was ik niet echt een uitblinker, maar ik vond het wel heel erg leuk en had wel oog voor detail.

Details die een ander niet zo goed zag als ik. Daarnaast ben ik dan weer wel goed in fotobewerking zoals fotoshop en andere trucjes, zodat mijn “kiekjes” al gauw anders waren dan die van anderen. Dat merkte ik om mij heen; ik kreeg er opmerkingen over en al gauw boden vriendinnen zich geheel belangeloos aan om als model te fungeren, want zo’n foto wilden ze ook wel graag van zichzelf. Dat is hartstikke leuk, dat je werk op die manier gewaardeerd wordt en ik was vastbesloten om ontzettend goed te worden in het fotograferen en het nabewerken. Veel doen, dan wordt het vanzelf bijzonder, dacht ik.

Na allerlei verschillende momenten te hebben vastgelegd, werd ik steeds meer gevraagd voor serieuze opdrachten; foto’s die werkelijk ergens voor zouden worden gebruikt, zoals een geboortekaartje of een website. Allright!! Geen punt, doe ik, goed voor mijn portfolio.

gewoon overdoen, later lachen we er om

Thuisgekomen met een sd-kaart ramvol foto’s kroop ik meteen achter mijn computer, want ik kon nooit wachten tot de volgende dag om “de pareltjes” er meteen uit te vissen. Het is heel erg gaaf als je een aantal foto’s hebt waarvan je weet; dit worden de foto’s waar ik, en zo ook degene op de foto, trots op gaat zijn en graag wil laten zien. Holy Shit!! Ze zijn bijna allemaal een soort van wazig. Hoe kan dat!??! Er is vast iets mis met mijn camera of de belichting moet toch anders. Nou ja, kan gebeuren, overkomt vast de beste ook. Gewoon overdoen, “later lachen we er om”. Ook de tweede sessie was om te janken, maar goed, het waren dan ook kinderen die ik had gefotografeerd en die zitten niet stil. Of zo. Gelukkig zat er wel een foto bij waar ik nog wel iets van kon maken, en weer door.

Toch maar een nieuwe flitser aangeschaft en een heul duur statief, dat ook als monopod (een statief op 1 poot) kon dienen, want zou het dan toch te maken kunnen hebben met het feit dat de spieren in mijn armen zo zwak zijn dat ze de camera niet goed omhoog kunnen houden, laat staan de camera stil kunnen houden?

dit kun je dus eigenlijk niet meer…

Na nog zo’n enorm mislukte foto sessie (zoooo erg als je moet zeggen dat er eigenlijk niet 1 goeie foto tussen zat…) moest ik het aan mezelf bekennen: dit kun je dus eigenlijk niet meer.

Ik kan de camera niet stil houden. En ookal heb ik een prachtige en behoorlijk dure camera met hele mooie lenzen, een camera moet je stil houden, anders zijn je foto’s bewogen, dat weet iedereen. Mijn camera schommelt gewoon van links naar rechts, want mijn armen zijn te zwak om hem op te houden. En het statief dan? Het spontane van een foto gaat er al gauw af, als je iemand precies in het midden van je lens moet zetten. In een studio is dit leuk en handig, maar de foto’s die ik graag maak; een emotie vastleggen, dat gaat werkelijk niet op commando. Overigens moet je dan nog steeds afdrukken en beweegt de camera alsnog, want mijn motoriek is behoorlijk lomp te noemen met fijne apparatuur. Naast dat je je handen en je armen moet gebruiken, is het ook handig als je makkelijk een positie kan innemen; soms is een foto het mooist als je hem vanaf de onderkant neemt, of vanuit welke positie dan ook, als die op dat moment de beste is.

verloren passie: fotografie

misschien… ooit…

Het spijt me echt enorm, leuke lieve modellen, dat ik jullie niet op mijn manier kan vast leggen. Ik leg de plaatjes van jullie vast in mijn hoofd en zal dus de enige zijn die er van kan genieten.

Misschien later, als ik ooit weet wat er mis is met mijn spieren en er een briljante arts is die het voor ons oplost. Misschien word ik op een ochtend wakker en ben ik op miraculeuze wijze genezen. misschien. Ooit.

X Bella

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *