Dansje doen?

Dansje doen?

verloren passie #1

Het is al een week geleden, Koninginnedag. Gisteren was daar ook het Bevrijdingsfestival. Fes-ti-val.

Het aller aller allerleukste in dit leven vind ik een festival. Een avondje in een club is ook leuk, maar een festival is een écht feest!

Mijn allergrootste hobby is dan ook dansen. Gezellig, leuk, vrolijk, blij, dan-sen.

Ook op het gebied van sport was dansen in welke vorm dan ook een enorme passie. Maar sporten is al sinds heel erg lang geleden niet meer mogelijk en daar kon ik, uiteindelijk, wel aan wennen. Heel soms doet het nog een beetje pijn dat het niet kan, bijvoorbeeld als het weer bikini-tijd is en ik mijn slappe billen in het bikinibroekje zie hangen. Anyway:

dansen, dat is het leukste dat er is

Dansen, dat is echt het allerleukste dat er is. Niet dat ik er goed in ben, heulemaal niet zelfs, maar het is zo leuk, de muziek is heerlijk, de sfeer is goed, enorm veel lol met mijn vriendinnen, een glaasje wijn er bij. of 6. Kan ook.

Het wijntje moet ik al een lange tijd laten staan, want gaat niet samen met mijn medicatie.

Het dansen op zich heb ik nog heel lang volgehouden, op mijn tandvlees gewoon, want dansen is echt mijn lust en mijn leven, maar het is zo zwáár.

En dan een festival. Het voordeel is, dat dit meestal overdag is, dus kun je ’s morgens al meteen in de Party-Modus. Het douchen, aankleden, bekkie in de verf, kost al veel energie. Is dat gelukt, dan moet je minimaal een uur in de auto vanwaar ik woon, om op een leuke festival locatie te komen. Eenmaal daar aangekomen, parkeer je de auto en moet je soms nog een half uur lopen om uiteindelijk bij de ingang te komen. Met een beetje pech loop je ook nog door een weiland, door de modder, en verstap je jezelf 3 keer in een kuil. Mijn lieve schatten – vriendinnen houden echt wel rekening met mijn situatie, ze dragen mijn tas en indien mogelijk zetten ze me iets dichter bij de ingang af. Let op; dat wil ik dan weer niet, want ik wil normaal. Mijn rolstoel zou mee kunnen, maar in een rolstoel kun je ook niet dansen, dus-vind-ik-niet-leuk.

Is het dan gelukt om eenmaal binnen te zijn, dan is inmiddels mijn heup uit de kom en zit de zorgvuldig opgebrachte eyeliner inmiddels op mijn kin en hijg ik als een paard, but oké: ik ben er!

De dag begint dan pas en uren over het festival terrein en dansen op een ongelijke grond staan me te wachten.

Als ik dan de moed heb op kunnen brengen om hier niet als een berg tegen op te zien en dus af te haken, hou ik wel vol hoor! Ik ben er en dat zullen ze weten ook!
dansje doen?
De 3 weken na het festival strompel ik van A naar B en lig ik ’s nachts het festival te vervloeken want mijn benen zitten dan non-stop in een kramp met een pijn-cijfer 12.

Toch vind ik het allemaal de moeite waard, omdat het gewoon zo f*cking leuk was!!

Maar het komt zo weinig voor, dat ik het aandurf. Dat ik niet te bang ben voor al het gedoe en dus thuis blijf. Dat is zo ontzettend jammer. Dit zeg ik dan ook steeds tegen mezelf: gaaaaaa nou gewoon!! Heel vaak heb ik ook de regel misschien kun je volgend jaar helemaal niet meer lopen, doe het nu!! in de strijd gegooid.

Sinds kort is daar ook nog de Live Video, zodat je rechtstreeks kunt zien wat je allemaal mist

En dan Facebook. Facebook zorgt er voor dat je helemaal in een depressie schiet als je in je eentje thuis zit, met een slappe bak thee en in je pyama-look, want je ziet de hele tijd foto’s voorbij komen van hoe leuk het allemaal is. Sinds kort is daar ook nog de live video, zodat je rechtstreeks kunt zien wat je allemaal mist. Nog erger is, dat je op deze video’s ook hoort hoe gaaf de muziek is, en dat mis je dus allemaal. So Sad. Zo is daar ook nog de vriendinnen-groeps-app. Hoe later op de avond hoe gezelliger de gesproken berichten. Inclusief de muziek op de achtergrond. “Joehoeeee!! het is heel gu-zel-luuuugg”. Ik vraag er ook altijd om hoor; sturen jullie foto’s en berichtjes, zodat ik weer of jullie het gezellig hebben? De torture! De kwelling! Maar ik wíl het ook weten, ik wil weten of het leuk is en of mijn vriendinnen het naar hun zin hebben. Alsof ik er toch een beetje bij ben.

” je hebt niks gemist hoor”

De volgende ochtend word ik wakker en het zonnetje schijnt. Ik ben blij dat ik niet brak ben en gewoon mijn dag kan beginnen. Ik check Facebook en ik zie de berichten over het feest dat ik gemist heb; allemaal blije gezichten. Mijn vriendinnen schrijven dat “ik niks gemist heb hoor”, en ik vind ze lief.

Ik denk aan het nummer van Prince: So tonight I’m gonna party like it’s nineteen ninety-nine. Dat zou mooi zijn.

X Bella

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *